Tussen Benelux en Duitsland …

Eindelijk … Vanop de bus waarmee we zopas vertrokken zijn is mijn eerste zelf opgelegde werk om deze blog weer aan te vullen … Uiteraard ben ik in de eerste plaats bijzonder tevreden met de vele positieve reacties op de shows in Antwerpen en Rotterdam. Ik denk dat de voornaamste oorzaak de uitmuntende vocale en muzikale kwaliteiten van de solisten is. John Miles formuleerde het als volgt : ‘het is bij mijn weten de eerste keer in 26 jaar dat iedereen die op het podium staat écht kan zingen’. In alle eerlijk moeten we toegeven dat dit in het verleden zeker niet altijd waar is geweest. Daarnaast zijn de doorgevoerde vernieuwingen in de format ook goed bevallen : voor sommigen was de ‘Battle tussen Discobaar A Moeder en het orkest hét hoogtepunt. Voor anderen was het dan weer de klassieke muziek in combinatie met de filmfragmenten. Nog anderen zijn (samen met mijn teergeliefde) maar wat blij dat Land of Hope and Glory niet meer op de playlist stond. Ook de ongebruikelijke opeenvolging van solisten is goed meegevallen : traditioneel vermeden we in vorige jaren altijd om 2 (pop)artiesten meteen nà elkaar te laten optreden – er zat wel altijd een stuk klassiek tussen. Bij deze editie hebben we daar radicaal mee gebroken, getuige de aaneensluiting van Angie en Mick met ‘Holding Back The Years’ en de opeenvolging van John Miles (Music), Div4s (Con Te Partiro), Mick (Stars, Something Got me Started en If You Don’t Know Me By Now) en Seal … Nooit eerder gedaan (door ons), maar wél uitstekend bevallen, en zeker te onthouden voor de volgende edities …
Wat mij ook bijzonder blij maakt is dat zowel Seal als Mick Hucknall érg tevreden zijn over de samenwerking : beider managers laten geen kans onbenut om de tevredenheid van hun artiest te bevestigen, en dat doet veel plezier. Mick’s echtgenote en dochter zijn een aantal keren op bezoek geweest, en James Blunt, te gast in Rotterdam, heeft zijn ouders ‘gesommeerd’ om te komen kijken : hij was erg trots om zijn samenwerking met een écht orkest te kunnen delen …
Morgen, vrijdag 25 november is er dus de Duitse première, met Seal (waarvan we allemaal weten hoe goed hij is – hij zal de catwalk evenwel moeten missen, maar ik gok erop dat hij zich dan wel al wandelend door het publiek op het middenplein zal begeven, zoals hij ook een aantal keren in Antwerpen heeft gedaan), met Chic (Nile brengt 2 nieuwe zangeressen mee, ter vervanging van Sylver en Jessica), met Alison Moyet (voor ons geen onbekende sedert Charleroi 2009), en met een jonge Duitse groep (Stanfour). Uiteraard zijn John en Div4s ook van de partij : if it ain’t broken, don’t fix it.  Bovendien blijven we werken aan de bestanddelen die we behouden : zo hebben we dinsdag een extra geluidseffect toegevoegd aan de muziek bij de Shawshank Redemption : tot waar Tim Robbins de knoppen van de speakers op de binnenplaats van de gevangenis aanschakelt, laten we de live muziek van orkest en Div4s (Letter Duet uit Nozze Di Figaro) klinken als komt het van onder een deken), en wanneer de schakelaars overgaan (Wim heeft daar perfect de juiste geluiden bij gevonden en op de clikc-track geplaatst), dan wordt het geluid in de zaal ook ‘vol’ … Zo blijven we op allerlei niveau’s bezig met verbeteren – ook in het licht worden regelmatig extra accenten toegevoegd.
Morgennamiddag dus nog een drukke repetitie-namiddag, en dan toch weer wat gezonde spanning voor de première van diezelfde avond. Ik zal ten laatste zaterdag weer rapporteren.
Jan